Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Ἀλχημιστὴς μὲ φτεροῦγες


Εἶμαι ψηλὸς ὀστεώδης.
Πηγαίνω στὴν ἐργασία μου φορῶντας,
Μαῦρο στενό, παλιομοδίτικο κοστούμι.
Ἀπὸ κάτω κρύβω,
Τὶς κορακίσιες μου φτεροῦγες.

Τ’ ἀπογεύματα κάθομαι στὸ τραπέζι,
καὶ κοιτάζω τὰ χέρια μου.

Οἱ ἄνθρωποι μὲ ἀποφεύγουν
Περπατοῦν βιαστικοὶ γεμάτοι ἔγνοιες
Ἀγοράζουν, πωλοῦν,
Γεννοῦν παιδιά,
Φλυαροῦν ἀκατάπαυστα
Φοβοῦνται τὸν θάνατο.

Κάθομαι στὸ τραπέζι καὶ κοιτάζω τὰ χέρια μου
Καθὼς σκοτεινιάζει,
Γίνομαι σιγὰ σιγὰ ὀμίχλη,
Ὥσπου νὰ φθάσω στὶς καρδιές σας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου