Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Ἄνθρωποι χορεύουν tango μὲ τὰ πτώματά τους

Μιὰ τεράστια πούτσα κρέμεται στὸν οὐρανὸ
Αὐτὴ ἡ πόλις,
Εἶναι κτισμένη ἐπάνω στὸ στῆθος μου
Οἱ κάτοικοί της κατέρχονται στὸ στόμα μου
Τοποθετοῦν δυναμίτιδες στὴν καρδιά μου
Ἐξορύσσουν αἰσθήματα.

Φυγαδεύω τὸ κορίτσι μου γιὰ νὰ σωθῇ
Τὰ μεγάφωνα ἀναγγέλλουν τὴ πτήση της
Μὲ κοιτάζει ἀνήσυχη καί,
-«Γάμησέ με γιὰ τελευταία φορὰ»
Πηγαίνομε στὶς τουαλέτες
-«Ἀπ’ τὸν κῶλο,» μουρμουρίζει βουρκωμένη.

Τὶς νύκτες ἀνοίγουν οἱ φλέβες μου,
καὶ πλημμυρίζω μὲ νόημα τὸν κόσμο
Τὰ πρωινὰ ἡ Παναγία,
Σφουγγαρίζει μ’ ἕνα νέφος τοὺς οὐρανούς.


Η ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ ΤΟΞΙΚΟΤΗΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

Ὁ Θεὸς ξεφυσᾶ τὸν καπνὸ τοῦ τσιγάρου του πάνω μου



Οἱ ἄνθρωποι τρώγουν τὸ φῶς
Καὶ στὸν ἀέρα σχηματίζονται,
Σπήλαια καὶ σήραγγες σκότους.

Ἀνασηκώνοντας μὲ τὸ κέρας τὸν ὁρίζοντα,
Εἰσέρχεται στὸν κόσμο,
Ἕνας ὑπερφυσικὸς ῥινόκερως
Τρομοκρατημένοι κλεινόμαστε στοὺς ναοὺς
Εἶμαι μὲ τὴν ἐξαδέλφη μου κάτω ἀπ’ τὸ στασίδι
-«Βασιλάκη» προτείνει, «παίζουμε τοὺς μεγάλους;
Βγάλε τὸ πουλάκι σου νὰ στὸ γλύψω»
Στὰ μαρμάρινα σκαλοπάτια,
Κατρακυλοῦν βολβοὶ ὀφθαλμῶν ποὺ μᾶς βλέπουν
Στὰ ὑψηρεφῆ σκοτάδια,
Πλέουν μισοδαγκωμένα κομμάτια φωτός.

Ζίπ, ἕνας ποντικὸς διασχίζει τὸν οὐρανὸ
Νιάρρ! ἐκτινάσσεται ἡ μαύρη γάτα τοῦ μυαλοῦ μου.


ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ: