Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

Τὰ ποιήματα ὑπάρχουν ἀπὸ πάντα. Οἱ ποιητὲς ἁπλῶς τ' ἀνακαλύπτουν.

Τὸ κουτὶ τοῦ κόσμου ἀνοίγει,
Καὶ μᾶς κοιτάζουν πρόσωπα παιδιῶν μὲ περιέργεια.

Ὁ τραπεζίτης,
Παραχώνει ἀργύρια στὸν σφιγκτῆρα του
Κέρατα βγαίνουν ἀπ’ τὰ μάτια του
Σύρματα ἀπ’ τὸ σῶμα του ποὺ μαστίζουν τὸν πλανήτη.
Σὲ κάποια τετριμμένη λέξη,
Τὰ παιδιὰ προσθέτουν νιτροβάμβακα
Ἀνύποπτος ὁ τραπεζίτης τὴν προφέρει,
Κι ἐκρήγνυται στὸ στόμα του
Ἕνας πίδακας geyser ξεπηδᾶ ἀπ’ τὸ λαρρύγγι του
Ἐπάνω του χορεύει ἡ τρελο-κεφαλή του.

Χίλιες βροντὲς ταυτόχρονα
Τὰ παιδιὰ μὲ skateboards,
Ἀναστρέφονται στὸν ὁρίζοντα,
Καὶ οὐρανοδρομοῦν στὸν θόλο ἀνάποδα.


Η ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΑΠ’ ΤΑ ΚΑΚΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ: