Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Μιὰ παράξενη φίλη



Μεσημέρι Αὐγούστου
Σὲ μιὰν ἀπόμακρη παραλία,
Γαμῶ μιὰ φίλη
Ἐνῷ μοῦ ψιθυρίζει «σ’ἀγαπῶ,»
Χέρια ἐμφανίζονται στὸν φωτεινὸ αἰθέρα,
Καὶ μὲ τραβοῦν ἔξω ἀπ’ τὸν κόσμο.

Περνᾶ ἕνα σμῆνος,
σπερματοζωαρίων ποὺ φωσφορίζουν
Ἀκτῖνες ἀπ’ τὰ μάτια της,
προβάλλουν τρισδιάστατα σχήματα στὸ κενὸ
Μέσ’ τὸ κρυστάλλινο δάκρυ της,
κρατεῖ φυλακισμένη τὴν εἰκόνα μου
-«Ποιὰ εἶσαι, σὲ λησμόνησα,» φωνάζω μὲ ἀγωνία
-«Ἡ αἰτία ποὺ ὑπάρχεις,» ἀποκρίνεται  
«Κόσμος  -θυμίσου,
 εἶναι ὁ ποταμὸς ποὺ πηγάζει ἀπ’ τὸ στόμα μου.»