Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Κοσμικό Βάλς


Μισοκοιμᾶμαι στὴν πολυθρόνα
Καίει τὸ τζάκι
Χουρχουρίζει ὁ γάτος
Ἀνεβοκατεβαίνει τὸ πελώριο φυσερὸ τοῦ σύμπαντος.

Ἔξω στὸ χιόνι τριγυρνᾶ ἕνα ἀπόκοσμο
Ἀγκαλιάζει τὸ σπίτι
Κοιτάζει ἀπὸ τοὺς φεγγίτες κλαυθμυρίζει
Θέλει νὰ μπῇ νὰ ζεσταθῇ 
Παραγεμισμένο μὲ μιὰ χνοώδη οὐσία –τὴν ψυχή,
πλανᾶται αἰώνια,
χωρὶς ζωή,
χωρὶς θάνατο.

Ὁ γάτος,
τὸ ἐκτόπλασμα,
ἐγὼ στὴν πολυθρόνα,
ὅλα στροβιλιζόμαστε,
σ’ ἕνα μεθυστικὸ βὰλς στὸ ἀστρικὸ διάστημα.