Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Αἴθουσα ἀναμονῆς

Βρίσκομαι σὲ κάποια αἴθουσα ἀναμονῆς
Ἔχει ἀπαγορευτικὸ
Ὁ ἀπόπλους διαρκῶς ἀναβάλλεται
Ἀπὸ τὰ παράθυρα φαίνεται ἡ φουρτουνιασμένη θάλασσα
Ρωτῶ τί ὥρα εἶναι.
Ἔκπληκτοι οἱ ταξιδιῶτες διαπιστώνουν,
Ὅτι ἀπὸ τὰ ρολόγια τους λείπουν οἱ δεῖκτες.
Ἀναστατώνονται
Καθένας εἰκάζει
Πιθανολογεῖ           
Εἶναι τῆς γνώμης.
Ἀρχίζουν νὰ βηματίζουν νευρικὰ
Τεθλασμένα
Ἐκτελοῦν βῆμα σημειωτόν.
Ἐξαντλημένοι κάθονται ἐπιτέλους στοὺς καναπέδες
Ἀναπολοῦν γεγονότα ποὺ δὲν συνέβησαν,
Ἔχουν τὶς ἀπαντήσεις,
Σὲ ἐρωτήματα ποὺ ποτὲ δὲν τέθηκαν
Κάποιος θρηνολογεῖ,
Σὲ μιὰ γλῶσσα νεκρὴ μὲ ἀλλοιωμένη φωνή.

Περνοῦν μέρες ἤ αἰῶνες
Ἡ θάλασσα πλησιάζει
Καθὼς τρίβω τὸν δείκτη στὸν ἀντίχειρα,
Ἕνας μικρὸς κῶνος ἄμμου,
Σχηματίζεται στὸ μάρμαρο τοῦ τραπεζιοῦ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου