Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Κάτω απὸ τὸ τραπέζι


Εἶμαι σ’ ἕνα νεκρόδειπνο μεταξὺ ποιητῶν
Πλήττω καὶ γλιστρῶ ἀργὰ κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι
Ἐδῶ κρύβεται μιὰ ἀπόκοσμα ὄμορφη ἔφηβος,
-ἡ Ποίηση
-«Ὁ κόσμος μας εἶναι νεκρός» ψιθυρίζω
-«Ὁ κόσμος σας εἶναι τὸ ποίημά μου
Καὶ ’σεῖς πίδακες λέξεων».

Τῆς κάνω ἔρωτα σφίγγοντας τοὺς μικροὺς γλουτούς της
Εἶναι σὲ ἔκσταση
Ἀπ’ τὸ στόμα της διαφεύγουν φυσαλίδες μικρόκοσμων
Γύρω μας τὰ πράγματα ἐξανεμίζονται
Μένει ἡ ἀρχική ἠχὼ τῶν ὀνομάτων τους.

Τὸ τραπέζι παραδέρνει στὸ διάστημα,
Μ’ ὅλους τοὺς ποιητὲς ἐπάνω του
Ἀπὸ τὰ χάσκοντα στόματά τους,
Δέσμες φωτὸς ἐξερευνοῦν τὸ μέγα ἄγνωστο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου