Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Στὴν παγίδα τοῦ νοῦ


Ξυπνῶ σ’ ἕνα δωμάτιο μὲ σκιὲς
Ἀπὸ τὸ χῶρο ἀναδύονται θεοὶ καὶ ἄνθρωποι
Καὶ χλούπ! τοὺς καταπίνει πάλι
-«Κάνε μου ἔρωτα»,
ψιθυρίζει μιὰ θεὰ καὶ μοῦ πιάνει τοὺς ὄρχεις
-«Ποῦ βρίσκομαι;» ἀναρωτιέμαι
-«Στὸ νοῦ σου· αὐτὸς δημιουργεῖ ὅ,τι βλέπεις κι ἀκοῦς,»
λέγει καὶ καταρρέει σὲ μυριάδες, πολύχρωμες χάντρες.

Ἀκαριαία, ὁ χῶρος κρυσταλλώνεται
Γίνεται συμπαγὴς ὑαλόμαζα,
Ἐγκλωβίζοντας γιὰ πάντα μορφὲς καὶ λόγια.

Στέκω γυμνὸς σ’ ἕναν ἀγρὸ
Στὴν παλάμη κρατῶ μιὰ κρυστάλλινη σφαῖρα, -τὸ νοῦ μου
Ἐντός της διαδραματίζονται τὸ παρελθόν, τὸ μέλλον
Τὰ πόδια μου μεταβάλλονται σὲ μυρμήγκια
Κατέρχομαι στὶς χῶρες τῶν νεκρῶν…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου