Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Ἡ ντουλάπα μὲ τὰ σφάγια.

Ἕνα πρωὶ βγαίνω ἀπ’ τὸ δωμάτιό μου,
Καὶ δὲν μὲ ἀναγνωρίζει κανεὶς
Ὁ πατέρας,
Ἡ μητέρα, ἡ ἀδελφή μου,
Μὲ κοιτάζουν μὲ ἀπορία
Ῥωτοῦν, «ποιὸς εἶστε κύριε!»

Ἔντρομος ἀντιλαμβάνομαι τὸ λάθος
Κλειδώνομαι στὸ δωμάτιό μου,
Ἀνοίγω τὴ ντουλάπα,
Κι ἀντικρύζω σὰν σφάγια σὲ κρεοπωλεῖο,
Κρεάτινα κοστούμια κρεμασμένα.
Παίρνω φορῶ τὸ τετριμμένο μου σαρκίο
Τακτοποιῶ ἐντόσθια, μυελὸ
Γίνομαι πάλι Λάρρυ.

Ὅμως πέρα ἀπὸ σάρκες καὶ σκέψεις
Τ’ εἶναι αὐτὸ ποὺ ντύνεται μὲ σκέψεις καὶ σάρκες;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου