Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Τὸ αἰνιγματικὸ μειδίαμα τοῦ κόσμου


Συναντῶ στὸ δρόμο τον φίλο μου τό Νίκο
-«Τί γίνεται;», ῥωτᾶ
Κοιτάζω γύρω μου ἔκθαμβος
Τί εἶναι “αὐτό,”
ποὺ γίνεται δένδρα, νέφη, ἄνθρωποι;
Τί εἶναι “αὐτὸ” ποὺ ἐμφανίζεται μὲ τόσες μορφές;!

Πέφτω στὸ πεζοδρόμιο
Παγιδευμένος στὰ δίχτυα τῶν αἰσθήσεων,
Τῶν σκέψεων, τῶν λέξεων
Ἀδυνατῶ νὰ κατανοήσω,
“Αὐτὸ” ποὺ παίρνει σχῆμα καὶ νόημα κόσμου
-«Κοίτα!» ἀναφωνῶ.

Ἕνα γυμνὸ κορίτσι μὲ κρυστάλλινο σῶμα,
Διέρχεται χαμογελῶντας αἰνιγματικὰ
Ἐγκλωβισμένοι ἐντός του εἶναι οἱ ἐραστές του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου