Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Χιονοπτώσεις στά Ὀρεινά τῆς Συνείδησης


Πολιτικοὶ καὶ τραπεζίτες,
Συναλλάσσονται μὲ ἀνθρώπινα δόντια.

Νιφάδες πέφτουν στὴ συνείδησή μου
Πληροῦν ὡς τὸ ταβάνι τὰ δωμάτια,
παραγεμίζουν τ’ ἀνθρώπινα σώματα,
χώνουν τὶς πολυκατοικίες.
Ἀνεβαίνω τὸ κλιμακοστάσιο σκάβοντας μιὰ στοὰ
Συναντῶ τὴν ἔνοικο τοῦ ἄνω διαμερίσματος
«Τί ’ναι ὁ κόσμος χωρὶς τὴ συνείδησή μου;» τὴ ρωτῶ
«Ὅ,τι κι ἡ συνείδησή σου χωρὶς τὸν κόσμο» ἀπαντᾶ
»Θὰ μοῦ γαμήσῃς τώρα τὸ μουνάκι;»
Μέσα στὸ χιόνια τὰ χέρια τοῦ συζύγου της μᾶς ψάχνουν.

Πάνω στὸ χιόνι πετᾶ ὁ Θεὸς γυμνὲς γυναῖκες
Μιὰ μύγα κελαηδεῖ
Κοράκια ῥαμφίζουν τὸν σάκκο τοῦ ἥλιου
Σπίθες ξεχύνονται, –τὸ χιόνι ἀναφλέγεται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου