Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Οἱ ἄγγελοι


Εἶν’ ἕνας ἄγγελος μὲ καπαρντίνα
Ἔχει μιὰ πόλη στὴν παλάμη του,
Καὶ κάποιον προσέχει,
πού διασχίζει σὰν ἔντομο τὴ γραμμὴ τῆς ζωῆς.

"...βαδίζω βυθισμένος στὶς καθημερινὲς μου ἔγνοιες:
Τί θὰ μαγειρέψω,
Ποῦ θὰ βρῶ ἐκδότη
Τὴν προσοχή μου ἕλκουν
Μιᾶς διερχομένης οἱ γλουτοί.
Ἔξαφνα σταματῶ
Ἕνα φτερὸ ἀγγέλου πέφτει ἑλικοειδῶς
Ὅλος ὁ οὐρανὸς ἀντανακλᾶ τὸ πρόσωπό μου..."

Ἄγγελοι εἴμαστε!
Κρατοῦμε τρυφερὰ τὸν κόσμο στὴν παλάμη μας
Ἀγρυπνῶντας γιὰ τὸν μικρό μας σῶμα,
Ποὺ μέσ’ τὰ ὄνειρα πασχίζει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου