Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Μέσα στή Σκοτεινή Αἴθουσα


Παρακολουθῶ μία παράξενη ταινία:
Τὴ ζωή, τὴ γέννηση,
τὸ θάνατό μου.

Ἱδρώνω καὶ φέρω τὸ χέρι στὸ μέτωπο
Ἀλλὰ δὲν ἀγγίζω μέτωπο
Ἀνήσυχος ψαύω τὸ σῶμα μου καὶ δὲν τὸ βρίσκω
Ἀντ’ αὐτοῦ ψηλαφῶ μιὰ τεντωμένη σινδόνη…
Ἐμφανίζεται τότε ἡ ταξιθέτις –μία θεὰ μὲ μάτια ὑδραργύρου
«Εἶσαι ἡ ὀθόνη,» ἐξηγεῖ
»Ἐπάνω στὴ λευκὴ συνείδησή σου,
ῥέουν οἱ μορφὲς χωρὶς ν’ ἀφήνουν ἴχνη.»

Τὸ βλέμμα της κατακαίοντας τὴ μορφή μου,
ἀνοίγει μιὰ μαύρη ὀπὴ στὸν κόσμο,
ἀπ’ ὅπου ἔρχονται καὶ φεύγουν οἱ ψυχές μας. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου