Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Ἡ γέννηση τοῦ νέου κόσμου


Ξυπνῶ κάθιδρος
Μέσα μου,
Ἕνα ξένο πλᾶσμα μοῦ κατασπαράσσει τὰ σπλάγχνα.

Kατεβαίνω τὶς σκάλες σφαδάζοντας
Στοὺς δρόμους σπαρταροῦν,
Γυμνὰ ἀνθρώπινα κορμιὰ
Ἐπικρατεῖ ἀπόκοσμη ἡσυχία
“’Ωδῖνες εἶναι” σκέπτομαι
“Γεννιέται νέος κόσμος”.

Σχίζονται τότε τὰ κορμιά,
Καὶ βγαίνουν ἀπὸ μέσα,
Χρυσὰ πανέμορφα πλάσματα,
-οἱ ἑαυτοί μας.
Προσεκτικὰ διπλώνουν τ’ ἀδειανὰ σαρκία,
Τοποθετοῦν μιὰ πέτρα ἐπάνω,
Κι ἀπομακρύνονται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου