Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Στὸ καφὲ ποὺ συχνάζω


Ξαφνικὰ τὰ πράγματα χάνουν τὸ νόημά τους
Μὴ ἔχοντα λόγο ὕπαρξης,
Φλιτζάνια, τραπέζια, νομίσματα, σβήνουν
Ἐξαφανίζονται μὲ τρομώδεις ἀναλαμπές.

Ἐπικρατεῖ πανικὸς
-«Μὴ κουνηθῆ κανείς!»
  φωνάζει ἡ ὡραία σερβιτόρος
«Πρῶτα θὰ λύσετε τὸ αἴνιγμα τοῦ κόσμου»
Καὶ βγάζοντας τὸ στενό της φόρεμα,
Ἀποκαλύπτεται μιὰ ἀνθισμένη κερασιά.
Διὰ μιᾶς τὸ νόημα ἀνθίζει στὰ κεφάλια μας:
“Ὁ κόσμος καὶ τὰ πράγματα,
Εἶναι τὰ ἄνθη τοῦ κενοῦ
Οἱ λέξεις, ξετρελαμένα ἔντομα.

Ἐπιστρέφοντας σπίτι,

Μασῶ ζουμερὴ νύχτα καὶ φτύνω ἄστρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου