Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Λίγο πρίν μᾶς Κατασπαράξουν


Ὕαινες περιτρέχουν τὸ ἐξωτερικὸ τ’οὐρανοῦ,
ἀναζητῶντας ἄνοιγμα γιὰ νὰ εἰσέλθουν στὸν κόσμο
Τὰ δένδρα ἐξανεμίζονται,
ἐλευθερώνοντας τὰ ξυλιασμένα οὐρλιαχτὰ τῆς γῆς.

Ἡ φράου Μέρκελ φορεῖ ἕναν ξύλινο φαλλό,
καὶ σοδομεῖ τὸν πρωθυπουργὸ
Ἀπ’τὸ στόμα του ξεπηδοῦν κακαρίζοντας ὄρνιθες.

Δειπνῶ ἐνῷ ἡ τυφλὴ μητέρα μου πλέκει
Ἡ ὑπηρέτρια περιφέρεται γυμνὴ
Ἔχει γλουτοὺς δορκάδος
«Οἱ σκέψεις σου,» λέγει σκωπτικά,
»εἶναι ἀναθυμιάσεις τῆς τροφῆς σου»
Παλεύομε καί τῆς τὸν χώνω πρηνηδὸν στὸ πάτωμα
«Ἴιι!» φρίττει ἡ μάνα μου καὶ μᾶς κεντᾶ μὲ τὶς βελόνες
Τὸ παράθυρο θρυμματίζεται,
εἰσβάλλοντας ἕνα τεράστιο ῥύγχος ὕαινας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου