Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Στὴν ἐποχὴ τοῦ ὑδροχόου

Ξυπνῶ μέσα στὴν ἄγρια νύχτα
Ἀπὸ τοὺς τοίχους, τὸ πάτωμα,
Ἀναβλύζουν νερά.

Κτυπῶ στὸ διπλανὸ διαμέρισμα
Ἕνα γυμνὸ κορίτσι ἀνοίγει
-«Τὰ πάντα ῥεῖ» τῆς λέω
-«Εἶναι ἡ συνείδησή σου» ἀπαντᾶ,
 «Ποὺ ῥέοντας ἀδιάκοπα,
Σχηματίζει κι ἀφανίζει τοῦ κόσμου τὶς μορφές»
Στεκόμαστε μέχρι τὴ μέση στὸ νερό
Διστακτικὰ ἀγγίζω τὸ αἰχμηρό της στῆθος
Τὸ εἴδωλο διαλύεται σὲ κύκλους.

Βγαίν’ ἡ πανσέληνος, φωτίζονται τὰ νερὰ
Μιὰ θαλάσσια χελώνα,
-ἡ συνείδησή μου-
Διασχίζει ἤρεμα τὸ πλημμυρισμένο δωμάτιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου