Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Ζωὴ σὰν ὄνειρο


Βγαίνω ἀπὸ τὸν σιδηροδρομικὸ σταθμὸ
Εἶναι μιὰ πόλη ἔρημη,
Μὲ θολωτὲς στέγες καὶ σκυθρωπὰ κτήρια.
Περιπλανῶμαι στοὺς δρόμους,
κρατῶντας μιὰ μικρή, δερμάτινη βαλίτζα
Ἐπισκέπτομαι τὰ μουσεῖα.

Τὴν ὥρα ποὺ νυχτώνει καταλήγω σ’ ἕνα δωμάτιο
Ὅλα εἶναι θαμμένα στὴ σκόνη
Ἀναγνωρίζω τὸ τραπέζι,
Τὰ σκεύη,
Τὴν κουνιστὴ πολυθρόνα.
Ἐπάνω στὸ τραπέζι,
Σελίδες, στυλογράφος, τὸ ποίημα τοῦτο
Ἀκριβῶς στὴ θέση ποὺ τὰ εἶχα ἀφήσει.
Μὲ καταλαμβάνει ἀφόρητο ἄγχος
Καθὼς στρέφομαι,
Ἀντικρίζω στὸν καθρέφτη ἕναν ξένο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου