Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Μόνον μάτια


Τὸ σῶμα μου, ἡ θερμάστρα, τὸ κρεβάτι,
λικνίζονται ἁπαλὰ στὸ σύμπαν
Λαμπερὲς βολίδες διέρχονται.

Ἕνα ἔμβρυο, –ἐγὼ πρὶν γεννηθῶ,
αἰωρεῖται ἐπάνω ἀπὸ τὸ τραπέζι
Μέσα στὸ διάφανο σῶμα του πετοῦν πουλιά,
πολιτισμοὶ ἀνεγείρονται καὶ καταρρέουν
«Ὅλοι οἱ κόσμοι θὰ γεννηθοῦν ἀπὸ τὸ κλάμα μου
Κι ὅλοι οἱ στίχοι ποὺ θὰ γράψῃς, βρίσκονται ἐδῶ,»
λέει καὶ μοῦ προσφέρει ἕνα μελανοδοχεῖο
«Ὄχι» ἀποκρίνομαι
Καὶ βυθίζοντας τὴν πένα στὴ νύκτα, γράφω:
‘Ποτὲ δὲν ὑπήρξαμε ὁ κόσμος κι ἐγώ.’

Ἡ μελάνη ἀνεβαίνει στὰ δάκτυλά μου
Ἁπλώνεται καὶ βαθμηδὸν ἐξαφανίζομαι
Στὸ χῶρο ἀπομένουν μόνον δυὸ μάτια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου