Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Μὲ τὶς λέξεις ποτὲ


Νύχτωσε
Κι ἀπ’ τὸ πρωὶ πασχίζω,
Νὰ γράψω ἕναν πραγματικὸ στίχο
Ὅμως οἱ λέξεις εἶναι ψεύτικες
Κι ὁ κόσμος ὄνειρο.

Ἀπηυδημένος μουντζουρώνω μὲ λύσσα, μὲ μανία
Ὥσπου σχίζεται τὸ χαρτὶ
Καὶ στροβιλιζόμενος μὲ τὶς λέξεις καὶ τὰ πράγματα,
Χανόμαστε μέσα ἀπὸ τὸ ἄνοιγμα.

-«Ποιὰ εἶναι ἡ πραγματικότητα!» κραυγάζω στὸ κενὸ
-«Ἐγώ», ἀποκρίνεται μιὰ φωνὴ
Ἐμπρός μου στέκει ἕνα γυμνὸ πανέμορφο κορίτσι
Μὲ ἀγκαλιάζει καὶ σιωπηλὰ κάνουμε ἔρωτα
Ἀπὸ τοὺς πόρους τοῦ δέρματός της,
Γλυκὲς φωνοῦλες ψιθυρίζουν:
-«Μὲ τὶς λέξεις ποτὲ μὰ ποτὲ δὲν θὰ μάθεις ποιὰ εἶμαι

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου