Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Οἱ καινούριες λέξεις


Ἀνοίγω τὸ στόμα κι ἀντὶ φωνῆς,
Βγαίνει τζιτζίκισμα…
Ἐμβρόντητος ἀντιλαμβάνομαι,
Ὅτι τὰ πάντα ἔχουν εἰπωθῆ,
Ὅτι ἡ πρώτη ὕλη τοῦ κόσμου –ἡ γλῶσσα,
Εἶναι νεκρή.

Εἴμαστε ὅλοι οἱ ποιητές φοβισμένοι,
Κλεισμένοι στὸ ὑπερῷον,
κι ἀφουγκραζόμαστε τοὺς τριγμοὺς τοῦ κόσμου.

Αἴφνης ἡ πόρτα ἀνοίγει μὲ πάταγο
Ἕνα ὁλόγυμνο κορίτσι εἰσβάλλει
Ἔχει γιὰ στήθη δυὸ περιστέρια ζωντανὰ
-«Εἶμαι ἡ Ποίηση», δηλώνει
«Σᾶς φέρνω τὶς καινούριες λέξεις»
Κι ἀπ’ τὸ ξανθὸ αἰδοῖο της,

Φρρρ!, πουλιὰ ἐλευθερώνει… 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου