Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Amnesia

Περπατῶ στὴ βροχὴ
Δὲν ἐνθυμοῦμαι ποιὸς εἶμαι,
Ἄν εἶμαι.
Τὰ νερὰ ῥέοντας σταὐλάκια τοῦ μυαλοῦ μου,
Παρασύρουν τὶς ἀναμνήσεις μου
Ὁ δρόμος πίσω μου ἐξαφανίζεται
Κτίρια καὶ ἄνθρωποι σβήνουν
-«Θυμήσου μας, χανόμαστε», ἐκλιπαροῦν ἀδύναμα.
Ἐμφανίζεται τότε ἡ μάνα μου
Πλαάτς! μὲ χαστουκίζει μ' ὅλη της τὴ δύναμη
-«Θυμίσου ἐπιτέλους ποιός εἶσαι!» 

Πέφτει μιὰ μαλακή, ζεστὴ βροχή…
Εἶμαι σὲ στάση ἐμβρύου μέσα σὲ κάθε σταγόνα
Εἶμαι αὐτὸ ποὺ ἐμφανίζεται σὰν μνήμη
Αὐτὸ ποὺ μένει,
Ὅταν ἡ λήθη ἀφανίζει τὸν κόσμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου