Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Αὐγούστου Νύχτα


Μαγεμένος παρακολουθῶ,
Μία μικρὴ ἀράχνη στὰ φύλλα τῆς κληματαριᾶς
Συνδέει μὲ ἀσημένιες ἴνες τ’ ἄστρα,
Τὰ σταφύλια,
Τὶς θηλὲς τοῦ κοριτσιοῦ μου ποὺ κοιμᾶται γυμνό.

-«Εἶμαι ἡ συνείδησή σου», ψιθυρίζει τὸ ἔντομο
 «Ὑφαίνω τὶς μορφές, συλλαμβάνω τὰ ὄντα»
Φφφ! μιὰ δυνατὴ πνοὴ
Κόβει τὸν ἱστό, λύνει τὰ μάγια.
Δὲν εἶμαι τὸ σῶμα, ἡ συνείδηση…
Εἶμαι ἡ ἀπόκοσμη πνοὴ ποὺ διαπερνᾶ τὸν κόσμο
Ἡ σιωπὴ ποὺ βοᾶ μέσα ἀπὸ τὶς λέξεις.

Αὐγούστου νύχτα
Χιλιάδες ἄνθρωποι κρέμονται στὸν οὐρανὸ
Μὲ τὰ χείλη κολλημένα στ’ ἄστρα,
Θηλάζουν φῶς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου