Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Τὸ καρφὶ


Κοιτάζω ἕνα ἄχρηστο, σκουριασμένο καρφί,
Στὸν ταβάνι τοῦ δωματίου μου
Τὸ βγάζω μὲ δυσκολία καὶ φσσς..,
Οἱ τοῖχοι, τὰ ἔπιπλα ξεφουσκώνουν
Πετάγομαι στὸν δρόμο φωνάζοντας:
-«Συμφορά, συμφορά!
  Μᾶς διαφεύγει ἡ οὐσία τῶν πραγμάτων».

Κτίρια καὶ ἄνθρωποι ζαρώνουμε
Ὁ οὐρανὸς συστέλλεται ῥαγδαῖα
Ὁ κόσμος μας γίνεται κόκκος σκόνης.

Ἕνα γυμνὸ κορίτσι ξαπλωμένο στο πάτωμα,
Παίζει μὲ τὰ χρυσαφένια μόρια τῆς σκόνης,
Ποὺ αἰωροῦνται σὲ μιὰ ἡλιαχτίδα
Ἐκπνέοντας ἁπαλά,
Ἄλλα φέρει στὸ φῶς,
Καὶ ἄλλα ῥίχνει στὴ σκιά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου