Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Νύχτα πυγολαμπίδων


 Κάθομαι σ’ ἕνα παραλιακὸ καφενεῖο καὶ περιμένω τὸν Θάνατο
 Μιὰ ὡραία γυναίκα προβάλλει ἀπὸ τὰ κύματα,
 κρατῶντας μία κλεψύδρα
«Ὁ χρόνος σου τελείωσε Λάρρυ»
«Μητέρα, ἐσύ;!» ψιθυρίζω ἔκπληκτος
»Πές μου τοὐλάχιστον πρὶν γεννηθῶ τί ἤμουν;»
 Γυρίζει τὴν κλεψύδρα ἀνάποδα,
 κι ὁ χρόνος ἀντιστρέφεται
 Ὅλα μου τὰ ποιήματα ἐπιστρέφουν στὸ μελανοδοχεῖο
 Γίνομαι παιδί, βρέφος καὶ βουούπ!
 περνῶντας ἀπ’ τὴ μήτρα σκορπίζομαι στὸ διάστημα.

 Εἶμαι ἡ νύχτα ποὺ κυοφορεῖ καινούργιους κόσμους.
 Οἱ θαμῶνες ἀποκοιμήθηκαν στὶς καρέκλες τους
 Ἕνας γάτος τρώγει ἀπὸ τὰ πιάτα τους
 Ἀπ’ τὰ μισάνοιχτα χείλη τους βγαίνουν πυγολαμπίδες. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου