Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Νύχτα πυγολαμπίδων


Κάθομαι σ’ ἕνα παραλιακὸ καφενεῖο,
Περιμένοντας τὸν Θάνατο
Μιὰ ὡραία γυναίκα προβάλλει ἀπὸ τὰ κύματα,
Κρατῶντας μία κλεψύδρα
-«Ὁ χρόνος σου τελείωσε», ἀναγγέλλει
-«Μητέρα, ἐσύ;!» ψιθυρίζω ἔκπληκτος
«Πές μου τοὐλάχιστον, πρὶν γεννηθῶ τί ἤμουν;»
Τότε γυρίζει τὴν κλεψύδρα ἀνάποδα
Ὁ χρόνος ἀντιστρέφεται
Ὅλα μου τὰ ποιήματα,
Ἐπιστρέφουν στὸ μελανοδοχεῖο
Γίνομαι παιδί, βρέφος καὶ βουούπ!
Περνῶντας ἀπ’ τὴ μήτρα, σκορπίζομαι στὸ διάστημα.

Εἶμαι ἡ νύχτα ποὺ κυοφορεῖ καινούργιους κόσμους
Οἱ θαμῶνες κοιμῶνται στὶς καρέκλες τους
Ἕνας γάτος τρώγει ἀπὸ τὰ πιάτα τους
Ἀπ’ τὰ μισάνοιχτα χείλη τους,
Βγαίνουν πυγολαμπίδες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου