Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Ὁ Νεκρός


Ζῶ σ’ ἕνα ἀπομονωμένο σπίτι,
γεμάτο βαριὰ ἔπιπλα,
ἀναμνήσεις,
θαμβὲς οὐσίες. 
      
Ξυπνῶ ἀπὸ βίαιους κτύπους, δυνατοὺς
Ἐργάτες κατεδαφίζουν τὴ στέγη τὰ παράθυρα
Ἄγνωστοι ἀφαιροῦν τὰ ἔπιπλα
Σκεπάζω τὸ κεφάλι μου
Εἶμαι-δὲν εἶμαι
Ἀνασαίνω μὲ δυσκολία.

Νύχτα, κελάρυσμα
Ὅλοι ἔχουν φύγει
Ἕνα ποτάμι περνᾶ μέσα ἀπ’ τὸ σπίτι
Στέκω μέχρι τὰ γόνατα στὸ νερό,
μ’ ἕνα ψωμὶ στὴ μασχάλη
Στὸ ‘ρεῦμα τῶν ὑδάτων ξεβάβει ἡ σελήνη
Στοῦ χρόνου τὴ ‘ροὴ διαλύεται ἡ μορφή μου.

Μασῶ ἀδιάφορα
Πραγματικότητα ἤ  ὄνειρο,
ἀπὸ τὴν ἴδια ζύμη γίνονται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου