Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Κόκκινα γάντια

Κάθε πρωί ξυπνῶ,
Σὲ ἄλλη πόλη ἄγνωστη
Μὲ διαφορετικὸ ὄνομα, σὲ ξένο σῶμα
-«Ποιὸς εἶμαι, ποιός» παραμιλῶ ἀπεγνωσμένα.

Μιὰ νύχτα συναντῶ μιὰ σαγηνευτικὴ ἠθοποιὸ
Φορεῖ κόκκινα γάντια ἀκόμη καὶ στὸν ἔρωτα
Τῆς τ’ ἀφαιρῶ κι ἀπ’ τὶς παλάμες της ἀναβλύζουν νερὰ
Καθὼς πίνω μοῦ ψιθυρίζει:
-«Εἶμαι ἡ ζωὴ
Στὸ δρᾶμα μου ὑποδύομαι μυριάδες πρόσωπα
Ἕνα ἀπ’ αὐτὰ εἶσαι καὶ σύ».

‘Κρράκ’ τὰ μεσάνυχτα
Ἀνοίγουν οἱ πόρτες τ’ οὐρανοῦ   -τοῦ νοῦ
Χέρια μὲ κόκκινα γάντια ἀνεβοκατεβαίνουν
Ἀλλάζουν τὰ κτίρια, τοὺς δρόμους, τοὺς ἀνθρώπους
Ἀθόρυβα ἀλλάζουν τὸ σκηνικὸ τοῦ κόσμου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου