Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Μόνον μάτια

Τὸ σῶμα μου, ἡ θερμάστρα, τὸ κρεβάτι,
Λικνίζονται ἁπαλὰ στὸ σύμπαν
Λαμπερὲς βολίδες διέρχονται.

Ἕνα ἔμβρυο,  -ἐγὼ πρὶν γεννηθῶ-
Αἰωρεῖται ἐπάνω ἀπὸ τὸ τραπέζι
Μέσα στὸ διάφανο σῶμα του πετοῦν πουλιὰ
Πολιτισμοὶ ἀνεγείρονται καὶ καταρρέουν
-«Ὅλοι οἱ κόσμοι θὰ γεννηθοῦν ἀπὸ τὸ κλάμα μου
Ὅλοι οἱ στίχοι ποὺ θὰ γράψῃς, εἶναι ἐδῶ»
λέει καὶ μοῦ προσφέρει ἕνα μελανοδοχεῖο
-«Ὄχι» ἀπαντῶ
Καὶ βυθίζοντας τὴν πένα μου  στὴ νύκτα, γράφω:
«Ποτὲ δὲν ὑπήρξαμε ὁ κόσμος κι ἐγώ».

Ἡ μελάνη ἀνεβαίνει στὰ δάκτυλά μου
Ἁπλώνεται καὶ βαθμηδὸν ἐξαφανίζομαι
Στὸ χῶρο ἀπομένουν δυὸ μάτια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου