Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Χιονίζει στὸ δωμάτιό μου


Ξυπνῶ παγωμένος
Χιόνι καλύπτει τὰ βλέφαρα, τὰ χείλη μου
-«Εἶναι τὰ “σ’ ἀγαπῶ”, τὰ “σὲ μισῶ” ποὺ εἴπαμε
Καὶ ἔγιναν νιφάδες», ψιθυρίζει τὸ κορίτσι μου.
                                     
Βγαίνω στὸν ἐξώστη
Ἑκατομμύρια λέξεις στροβιλίζονται στὸ κενὸ
Κάτω ἀπὸ τὰ παγωμένα λόγια μας,
Ὁ κόσμος κείτεται νεκρὸς
Πῶς θὰ μεταπηδήσουμε σ’ἕναν καινούργιο, πῶς;!
Στὶς ταράτσες τῶν πολυκατοικιῶν,
Οἱ ποιητὲς  αὐτοπυρπολοῦνται,
Γιὰ νὰ φωτίσουν νέους κόσμους.

-«Δές!» ἀναφωνεῖ τὸ κορίτσι μου
Ἕνα ἐλάφι στὴ μέση τοῦ δωματίου,
Μᾶς κοιτάζει ἀσάλευτο
Μ’ ἕνα ἅλμα τρυπᾶ τὴ νύκτα καὶ βγαίνει στὸ φῶς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου