Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Μέσα στὴ σκοτεινὴ αἴθουσα

Παρακολουθῶ μία παράξενη ταινία:
Τὴ ζωή, τὴ γέννηση
Τὸ θάνατόν μου.

Ἱδρώνω καὶ φέρω τὸ χέρι μου στὸ μέτωπο
Ἀλλὰ δὲν ἀγγίζω μέτωπο
Ἀνήσυχος ψαύω τὸ σῶμα μου καὶ δὲν τὸ βρίσκω
Ἀντ’ αὐτοῦ ψηλαφῶ μιὰ τεντωμένη σινδόνη…
Ἐμφανίζεται τότε ἡ ταξιθέτις,
-μία θεὰ μὲ μάτια ὑδραργύρου, λέγοντας:
-«Εἶσαι ἡ ὀθόνη
Ἐπάνω στὴ λευκὴ συνείδησή σου,
‘Ρέουν οἱ μορφὲς χωρὶς ν’ ἀφήνουν ἴχνη».

Τὸ βλέμμα της κατακαίοντας τὴ μορφή μου,
Ἀνοίγει μία λευκή ὀπὴ στὸν κόσμο,
Ἀπ’ ὅπου ἔρχονται καὶ φεύγουν οἱ ψυχές μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου