Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Γκαζὸν στὶς παλάμες


Βρίσκω στὴν ἄμμο ἕνα γυμνὸ κορίτσι νὰ κοιμᾶται
Ἁπλώνω τὸ χέρι νὰ τὸ ξυπνήσω,
Καὶ ἄ!, μένω κατάπληκτος
Στὶς παλάμες μου φυτρώνει γκαζόν…

Ἕνα μικρὸ νέφος βρέχει κατευθεῖαν στὰ μάτια μου
Μικροσκοπικοὶ ἄνθρωποι βγαίνουν ἀπὸ τοὺς πόρους μου
Ἀντὶ γιὰ τὸ κεφάλι μου,
Προβάλλει ἕνας μαῦρος, αἰχμηρὸς γρανίτης
-«Στὸ σῶμα σου φυτρώνει ὁ κόσμος», λέει γελῶντας
-«Στὸ σῶμα μου εἶναι θαμμένοι,
ὅλοι οἱ νεκροὶ τοῦ κόσμου», μονολογῶ περίλυπος.

Νύχτα στὴν παραλία
Λικνίζεται στοὺς ἤχους μιᾶς λαϊκῆς ὀρχήστρας
Μὲ τὰ μάτια κλειστά, μὲ τὰ χέρια ὑψωμένα
Ἀναδεύει τοὺς ἔναστρους οὐρανοὺς
Δημιουργεῖ καὶ καταστρέφει γαλαξίες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου