Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Ἄνθρωποι ἀπὸ ὀμίχλη


Εἶμαι ἡ ὀμίχλη τοῦ νοῦ ποὺ πλανᾶται τὶς νύχτες
Μέσα μου σχηματίζονται φαντάσματα,
Ψίθυροι,
Μιὰ ὄμορφη γυναίκα.

Κοιμᾶται γυμνὴ
“Φουούπ!” μεταμορφώνομαι σὲ ἄνδρα μὲ κοστούμι
Ἀνάβω τσιγάρο καὶ τὴν παρατηρῶ
Ῥοὲς ὀνείρων παρασύρουν τὰ μακριὰ μαλλιά της
Ξυπνᾶ ἀνήσυχη· ῥωτᾶ «τί εἴμαστε»
Χαμογελῶ ἐκπνέοντας καπνὸ
»Ναί, καπνός, φαντάσματα εἴμαστε..,» ὁμολογεῖ
Μιὰ αἰφνίδια, αἱμάτινη λάμψη,
-ἕνας κεραυνὸς ἀπὸ φλέβες ἀστράφτει ἐντός της.

Ξημερώνει, γίνομαι πάλι νέφος
Ἁπλώνει τὸ χέρι κι ἁρπάζει ἕνα κομμάτι
Γελῶντας τὸ στύβει στὸ πρόσωπό της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου