Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Παραλλαγή 80

Τὶς νύχτες ἐξαφανίζεται τὸ κορίτσι μου
Γίνεται ἀερικό, ἄρωμα ποὺ διαχέεται
Κάνω νὰ φωνάξω τ’ ὄνομά της,
Μὰ ἀπ’ τὸ λαιμό μου βγαίνει μιὰ τριανταφυλλιά.

Τὸ πρωὶ ἐπιστρέφει στὸν κόσμο
Στὸν αἰθέρα διαγράφεται τὸ μειδίαμά της
Ἐμφανίζονται τὰ μακριά της δάκτυλα,
Προβάλλουν ἡ ἥβη της, τὰ στήθη
-«Ποιὰ εἶσαι ἀλήθεια;» ψιθυρίζω ξέπνοα
-«Ἡ νύκτα!
Κάθε πρωὶ δημιουργῶ τὸ σῶμα μου,
Τὸ σῶμα σου, τοῦ κόσμου τὶς μορφές».

Τρελὸς ἀπὸ ζήλεια καὶ πόθο,
Πηδῶ καὶ καταπίνω τὴ σελήνη
Φέγγει τώρα ἡ κοιλιά μου
Ἀπὸ τοὺς πόρους ἀκτινοβολῶ.

1 σχόλιο: