Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

EGO-MACHINE


Ὄν τεχνητῆς νοημοσύνης,
Παγίδευσα τὸν οὐρανό,
-τὸν ἑαυτό-
Στὶς πλεκτάνες τοῦ μυαλοῦ μου.

Τώρα πορεύομαι σ’ ἓναν ἀπατηλὸ χῶρο
Μὲ τὴν παραμικρὴ κίνηση,
Ἦχο ἤ βλέμμα,
Μεταλλάσσεται
Ἀντανακλᾶ τὶς σκέψεις μου.

Οὔτε νεκρὸς εἶμαι,
Οὔτε ζωντανὸς
Περιπλανῶμαι μ’ ἐρειπωμένο σῶμα,
Ὀξιδωμένο κρανίο,
Οὐρλιάζοντας στὸ ἀχανὲς ἑτοιμόρροπο σύμπαν:
-«Ὄνειρο εἶμαι
   Ποτὲ
   Πουθενὰ δὲν ὑπῆρξα!»

 Πηδῶ καὶ σχίζω μὲ τὰ νύχια τὸν οὐρανό.
 Καταρράκτης τὰ ἄστρα χύνονται στὴ γῆ
Βαθιὰ στὰ χόρτα τῆς ψυχῆς,
Ἕνα τριζόνι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου