Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

Ὁ θυμὸς τῶν σωμάτων


Τὸ κορίτσι ποὺ ἀγαπῶ,
Ἀλείφει μὲ ἄχνη ὑδραργύρου τὸ αἰδοῖο της
-ἀπόψε τὴν ἔχει καλέσει κάποιος τραπεζίτης-
Τυφλὸς ἀπὸ λαγνεία γλείφει τὸ δηλητήριο
Πεθαίνει μὲ σπασμούς,
σφίγγοντάς του τὸ κεφάλι ἀνάμεσα στοὺς μηρούς της.

Τὸ κορίτσι μου εἰσβάλλει στὸ κοινοβούλιο
Ἀνεβαίνει στὸ βῆμα, πετᾶ τὸ σουτιὲν
Πρωθυπουργὸς καὶ ὑπουργοὶ μένουν ἐνεοί· καὶ τότε,
Ἀπ’ τὰ ὡραῖα στήθη δυὸ κάννες τοὺς πολυβολοῦν.

Μπόρα ξεσπᾶ
Μέσα ἀπ’ τὶς σταγόνες ποὺ σκᾶνε στὸ πεζοδρόμιο
Πετάγονται λιλιπούτειοι ἀστυφύλακες
Πανικόβλητοι τρέχουν νὰ σωθοῦν
Τὸ κορίτσι μου τοὺς πατᾶ γελῶντας.

Τὸ κορίτσι μου κοιμᾶται στὴν ἀγκαλιά μου
Αἴφνης, ἐκρήγνυται μὲ μιὰν ἐκτυφλωτικὴ λάμψη
Ἔκπληκτος κοιτάζω τὸ αἷμα της στὰ χέρια μου
Τὰ κρούσματα πληθύνονται
Παντοῦ στὴν πόλη ἀνατινάσσονται σώματα
Κατεδαφίζουν τὸν παλιό, ἑτοιμόρροπο κόσμο.


2 σχόλια:

  1. Με τι μάτια κοιτάζεις έκπληκτος, Λάρι, αφού δεν έχεις πρόσωπο?

    Για το κορίτσι σου, κρίμα.
    Τόσο δυναμικό, αλλά και τόσο χρήσιμο για τον κόσμο που θ' αντικαταστήσει τον παλιό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μας ξάφνιασε το γεγονός ότι και άλλος ένας σύγχρονος ποιητής επέλεξε να εκφράζεται χρησιμοποιώντας το πολυτονικό σύστημα. Έως τώρα, το θεωρούσαμε ως μια ακόμη εκκεντρικότητα του Γοδεφρείγου Ρενιέρη στον Ασκόμπαφλο http://ascobaflos.blogspot.com/view/timeslide

    ΑπάντησηΔιαγραφή