Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Ρώμη - Μιλάνο


Σ’ ἕνα νυκτερινὸ τρένο στὸ τελευταίο κάθισμα,
Γαμῶ μιὰ φοιτήτρια
Εἴμαστε σκεπασμένοι μὲ τὴν κουβέρτα της
Οἱ λιγοστοὶ ἐπιβάτες κοιμῶνται.

Ἀπὸ τὸν κόλπο της βγαίνουν μυρμήγκια,
ποὺ περιτρέχουν ὁλόγυρα τὸ σῶμα μου
Καλύπτουν τελείως τὸ πρόσωπό μου
-«Δὲν μ’ ἀγαπᾶς» ψιθυρίζει, «μᾶς χωρίζει τὸ δέρμα σου
Διαχωρίζει τὸν κόσμο,
σὲ ἐσωτερικὸ καὶ ἐξωτερικό.»
Ἕνα μυρμήγκι μπαίνει στὴ μύτη μου
Πταρνίζομαι τόσο δυνατά,
ποὺ ἀναστρέφομαι ἀπ’ τὸ στόμα
Τὰ σπλάγχνα μου κι ὁ κόσμος γυρίζουν μέσα-ἔξω.

Οἱ ἐπιβάτες τινάσσονται στὸν ἀέρα
Τὸ τρένο εἰσορμᾶ στὶς σήραγγες τοῦ νοῦ
Στὸν οὐρανὸ αἱμόφυρτη ἡ καρδιά μου στάζει
Στὴ θέση της στὸ στῆθος, ἕνα σπασμένο τραπέζι
Παντοῦ μυρμήγκια.  



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου