Κυριακή, 12 Δεκεμβρίου 2010

Κοσμικὸ βὰλς


Μισοκοιμᾶμαι στὴν πολυθρόνα
Χουρχουρίζει ὁ γάτος
Ἀνεβοκατεβαίνει τὸ πελώριο φυσερὸ τοῦ σύμπαντος.

Ἔξω στὴν αὐλὴ τριγυρνᾶ ἕνα ἀπόκοσμο
Ἀγκαλιάζει τὸ σπίτι,
Κοιτάζει ἀπὸ τοὺς φεγγίτες,
Κλαυθμυρίζει.
Παραγεμισμένο μὲ μιὰ χνοώδη οὐσία τὴν ψυχή,
Πλανᾶται αἰώνια,
Χωρὶς ζωή,
Χωρὶς θάνατο.

Ὁ γάτος,
Τὸ ἐκτόπλασμα,
᾿Εγὼ στὴν πολυθρόνα,
Ὅλα στροβιλιζόμαστε,
Σ’ ἕνα μεθυστικὸ βὰλς στὸ ἀστρικὸ διάστημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου