Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

MATRIX



Διασχίζω μιὰ πλατεία μὲ περιστέρια
Βλέπω μιὰ νεκροφόρο
Φίλους καὶ συγγενεῖς νὰ πενθοῦν
«Ποιὸς πέθανε;» ῥωτῶ
«Ἐσύ»         
«Ἐγώ;!»
«Ἦταν γραφτό σου»
Ἆρον ἆρον μὲ βάζουν ἐπικεφαλῆς καὶ ἡ κηδεία μου ξεκινᾶ.

Εἶμ’ ἕνα ὄνειρο ποὺ παρασύρει ὁ ἄνεμος
Αἴφνης ἀντιλαμβάνομαι,
ὅτι ‘γραφτό μου’ εἶναι τὸ ποίημα τοῦτο.

Τὰ μάγια τοῦ μυαλοῦ μου λύνονται
Ξεσπῶ σὲ γέλια
Φρρρ! πετοῦν μακριὰ τρομαγμένες οἱ λέξεις,
ἀφήνοντας τὴ σελίδα κατάλευκη.


ΔΕΚΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΤΗΣ ΣΑΠΙΑΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

2 σχόλια:

  1. σήμερα με μπέρδεψες... Δεν μπορώ να μεταφράσω τα σύμβολά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προσπάθησα να πω ότι ο εαυτός μου δεν είναι το σώμα. Ο εαυτός μου είναι μια ανεξερεύνητη άβυσσος, που το σώμα είναι αδύνατον να γνωρίσει. Αυτό προκαλεί τρόμο στο σώμα. Αν όμως το σώμα συμφιλιωθεί μαζί μου τότε όλα τα θαύματα είναι δυνατά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή