Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Ἐσεῖς οἱ γυναῖκες κάτι ἔχετε ποὺ μὲ τρελαίνει

Στὸν καναπὲ ἡ συγκάτοικός μου αὐνανίζεται
Ἔχει τὸ χέρι της μέσ’ τὸ ξεκούμπωτο blue jean της
-«Κι ὁ ποῦτσος σου;» ἐρωτᾶ· «θὰ μοῦ τὸν δείξῃς ἐπιτέλους;»
Μουγγρίζω
Δὲν ἔχει ἄνοιγμα τὸ στόμα μου· δὲν ἔχω χείλη
Ἀπότομα μ’ ἕνα μαχαίρι σχίζω τὸ πρόσωπό μου
-«Ναὰ..!» ἀλαλάζω ψεκάζοντάς την αἵματα
Στὴ θέση τῆς γλώσσης ἔχω μαῦρο πέος
Βούπ! φλεγόμενος πηδῶ ἀπ’ τὸ παράθυρο.

Ἅγια νύχτα!
Ἄγγελοι καταδρομεῖς,
Στραγγαλίζουν μὲ φωτοστέφανα τοὺς τραπεζίτες
Τὸ κατάφλεκτο σῶμα μου,
Μ’ ἀναζητεῖ στοὺς δρόμους, στὶς πλατεῖες, παντοῦ
Μάταια· ὅπου κι ἄν κοιτάζῃ,
Τὰ μάτια του προβάλλουν πάνω μου τὸν κόσμο.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου